Hanne en Ilse vangen twee pleegkinderen op, Shana en Brian. Ze komen uit verschillende gezinnen, maar allebei zijn ze door de jeugdrechter toevertrouwd aan een pleeggezin. "Voor de kinderen is dat niet zo gemakkelijk", vertelde Ilse ons. "Ze zijn niet de oorzaak van de problemen, maar dragen er wel de gevolgen van. Hun thuissituatie was zo overhoop gehaald dat er wel iets moest gebeuren. Hun verdriet en hun pijn weten ze soms goed te verstoppen."

Uiteindelijk is het de bedoeling dat een kind weer kind kan zijn. Uit het verhaal van Ilse bleek al snel dat het belangrijk is dat je als pleegouder laat merken dat een kind ook kind mag zijn, dat het niet de verantwoordelijkheid moet dragen voor de hele situatie waar het in verzeild is geraakt, dat het op jou kan vertrouwen als pleegouder. Makkelijk is het niet, maar wel heel belangrijk en zo hard nodig. "En", vertelde Hanne, "het voelt goed als je ziet dat ze opnieuw op een positieve manier voor zichzelf kunnen opkomen."

Ilse zag dat we toch een beetje geschrokken waren: "Je staat er niet alleen voor. De dienst voor pleegzorg helpt je, met raad en daad, zoals ze zeggen." De moeder van Brian was boos op ons omdat ze vond dat we haar zoon hadden afgepakt. Toch moeten we regelmatig met haar contact hebben. Zij blijft uiteindelijk Brians echte moeder, zij blijft verantwoordelijk voor hem. De begeleider van de dienst voor pleegzorg heeft toen bemiddeld.' We waren het even vergeten, pleegzorg is voor korte of lange tijd. Bedoeling blijft dat de kinderen naar hun echte ouders terug kunnen, als de ouders er klaar voor zijn.

En toen zei Ilse iets wat ons echt raakte: "Niet de zorgen overheersen. Pleegouder zijn is heel dankbaar. Je ziet hoe de kinderen toch weer op hun eigen benen kunnen staan. Je beseft op zo'n moment dat je een belangrijke schakel bent in het leven van die kinderen. Je geeft hen een toekomst. En dat is echt iets waardevols. Daar doe je het voor. We kunnen het dus zeker aanraden. Weet je, Brian heeft me met moederdag flink verrast. Hij stond daar plots met twee knutselwerkjes, eentje voor zijn mama en eentje voor mij. Blijkbaar had hij zelf aan de juf gevraagd om er eentje voor ons te mogen maken. Mooi hé?"