"Nina is mijn pleegzus. Ze is zoals ik en toch weer anders. Ze is acht maar ze kan nog maar een paar woordjes schrijven. Ze gaat naar een school voor buitengewoon onderwijs. Nina is bij ons komen wonen omdat haar mama en haar papa niet voor haar kunnen zorgen. Mama heeft uitgelegd dat dat niet de schuld is van de mama van Nina. Ze kan er niet veel aan doen. Nina's mama ziet Nina graag.

Ik dacht eerst dat Nina op mijn kamer ging komen slapen, maar mama en papa hebben haar een eigen kamer gegeven. Nu spelen we veel samen, maar in het begin was Nina heel stil. Soms hebben we ook wel eens ruzie, ja. Ik vind dat niet leuk. Maar het duurt nooit lang. Op school vroegen mijn vriendjes en vriendinnetjes allerlei dingen over Nina. Ik vond dat soms vervelend.

Mama heeft het aan de mevrouw van pleegzorg verteld en die heeft een boekje gegeven dat ik aan mijn meester moest geven. Het boekje gaat over kinderen zoals Nina en ik. Meester Koen leest er nu iedere dag een stukje uit voor. Zo weet iedereen in de klas hoe het in elkaar zit. Hoe lang Nina blijft? Dat weten we niet. Tot haar mama weer voor haar kan zorgen, denk ik. Maar hoe lang dat precies is? Geen idee." (Heike, 11 jaar)