"In het tehuis waar ik eerst verbleef, wisten ze dat ik graag wat meer op mezelf wilde wonen", vertelt Cindy, "maar omdat ik in een rolstoel zit, is dat niet zo evident. Op een dag kwam er een sociaal assistent langs die me voorstelde om bij Jeanine in te trekken."

Jeanine: "Mijn huis is groot genoeg voor twee en ik zorg graag voor andere mensen. Ik had pleegzorg leren kennen via een vriendin. Zij had jarenlang voor een blind pleegkind gezorgd en dat vond ik knap. Ik wilde ook wel iemand helpen en toen ik hoorde dat je via pleegzorg ook volwassenen met een handicap kunt helpen, was de keuze voor mij snel gemaakt."

Cindy is niet onmiddellijk bij Jeanine ingetrokken. Eerst kwam ze op bezoek, dan bleef ze eens in het weekend en uiteindelijk is Cindy verhuisd. "Eerst wist ik niet of ik wel alleen ging kunnen zijn. Ik had altijd in een leefgroep of bij mijn ouders gewoond," zo vertelt Cindy, "maar," voegt ze er snel aan toe, "ik voel me goed bij Jeanine. Ze weet wanneer ik hulp nodig heb en we respecteren ook elkaars privacy. We hebben ons eigen leven. We wonen op hetzelfde erf en toch apart."

"Ja, dat klopt," zegt Jeanine, "veel mensen denken dat samenwonen met iemand met een handicap betekent dat je aan je huis gekluisterd bent. Maar dat is helemaal niet zo. Ik werk vier dagen per week buitenshuis en in het weekend ga ik op bezoek bij familie of bij mijn vriend."

Wat Jeanine dan precies doet voor Cindy? "'s Ochtend helpt ze me met het klaarmaken van mijn rugzak en het aantrekken van mijn jas. 's Avonds komt ze altijd eens langs, helpt ze me met omkleden en legt ze een paar zaken klaar. Mijn was doe ik zelf en we hebben iemand die komt poetsen." Af en toe kookt Cindy voor Jeanine. "Cindy kookt graag én goed", weet Jeanine. "En als ze gaat winkelen brengt ze wel eens boodschappen voor me mee." Een mooie tandem dus.