"Ik herinner het mij nog alsof het gisteren was. Het zat goed fout thuis. Mijn papa was of weg of lag in de zetel te slapen. We moesten zo stil mogelijk zijn want als we hem wakker maakten werd hij boos, erg boos. Mama was ook vaak weg en als ze thuis was, zei ze altijd hoe ongelukkig ze was. Mijn broer en ik sloten ons dan op in onze kamer. Daar waren we veilig. Op een dag zijn we weggelopen. Toen we veel honger kregen, wisten we niet waar naar toe en zijn naar bomma gegaan. Ze zei dat we mochten blijven slapen. Sindsdien, ben ik nooit meer thuis gaan slapen. Mijn broer en ik moesten met enkele mensen gaan praten en bomma is spullen gaan ophalen thuis. Tja thuis, dat was nu bij bomma. Om het andere weekend moesten wij op bezoek bij mama en papa. Broertje weende daarna altijd. Ik heb nooit geweten waarom. Bomma bakte dan pannenkoeken en vertelde verhaaltjes. Op het einde moest broertje dan toch ook lachen en trokken we gekke gezichten. Van bomma mochten we naar de zwemclub. Ze zei vaak dat ze fier op ons was en dat, als wij goed studeerden, we alles konden worden wat me maar wilden. Mijn broertje wou leeuwentemmer worden en ik bergbeklimmer. Nu ik groter ben, weet ik dat dat niet zal kunnen, maar dat is niet erg. Bomma is onze pleegmama. Love you bomma!" (Benny,14 jaar)