Op een donderdagavond gaat de telefoon in het gezin van Els en Danny. Het is de directrice van de school van hun kinderen. Of ze het zien zitten om enkele weken een kleutertje van 4 op te vangen. De mama van het meisje moet voor een tijdje naar het ziekenhuis en er was geen geschikt pleeggezin in de buurt.

"Mijn man en ik hebben meteen beslist om te helpen. Tom, onze jongste zoon, is drie, en hij vond het fantastisch dat Silke bij ons zou komen logeren. Onze oudste, Ben (7) wist niet goed wat hij ervan moest denken.

Samen met de leerkrachten, de zorgcoördinator en de dienst voor pleegzorg hebben we alles geregeld. De eerste weken van de opvang waren zwaar. Silke vond het leuk dat ze bij ons was, maar ze verzette zich wel eens tegen ‘onze' regels over bedtijd en andere zaken. Dan begon ze te wenen of werd ze boos. Dat we niet wisten hoe lang Silke bij ons moest blijven, maakte het voor haar niet makkelijker. Op zulke momenten was die begeleiding echt welgekomen.

Silke had in het begin weinig interesse voor ziekenbezoekjes aan haar moeder. Omdat haar mama zo lang ziek was geweest hadden ze niet veel toffe dingen samen gedaan. Nu ze bij ons was, vond ze het leuk om zo veel te doen met ons gezin. Dat was niet fijn voor Silkes mama, maar de juffen hebben dat samen met een begeleidster van pleegzorg schitterend opgevangen. Silkes juf ging met Silke op ziekenbezoek en vertelde haar mama wat ze had gedaan in de klas.

We waren opgelucht dat Silke haar draai kon vinden hier. Zij en Tom zijn de dikste maatjes geworden. Ben had wat moeite met de drukte in huis, maar je kon wel merken dat hij Silke graag zag en voor haar opkwam als het nodig was.

Silkes mama is nu terug thuis en Silke is weer bij haar gaan wonen. Om haar te steunen zijn we een peterschap aangegaan. Silke komt nu één weekend op twee bij ons logeren. Zo kan haar mama rustig weer op krachten komen en hoeft ze zich ook geen zorgen meer te maken als ze nog eens naar het ziekenhuis moet. Ze weet dat we voor hen klaar staan."