Doelgroepen

Binnen het project 'Geef de wereld een thuis' zoeken we gezinnen die kinderen of jongeren op de vlucht willen opvangen. Soms voor korte, soms voor lange tijd. Gevluchte gezinnen hebben een plek nodig waar ze een aantal maanden kunnen verblijven. Maar ook volwassen vluchtelingen met een beperking of psychische problemen kunnen opgevangen worden in een ander gezin.

 

Niet-Begeleide Minderjarige Vreemdelingen

Een kind of jongere die in ons land aankomt zonder begeleiding van een ouder of een andere voogd zoals een oom of tante noemen we een Niet-Begeleide Minderjarige Vreemdeling (NBMV). Ze krijgen een voogd toegewezen die hen vertegenwoordigt in alle procedures en toezicht houdt op hun welzijn. Niet-Begeleide Minderjarige Vreemdelingen die in een pleeggezin terecht komen hebben meestal al een verblijfsstatuut. Ook als dat nog niet helemaal duidelijk is, mogen ze hier zeker tot hun 18 jaar blijven wonen. Soms wonen ze gewoon de hele tijd bij hun pleeggezin, soms verblijven ze tijdens de week in een instelling en kunnen ze tijdens het weekend de gezelligheid van een gezin ervaren. De duur, de doelstellingen en de vooruitzichten van hun verblijf kunnen erg verschillen. Een pleeggezin kan enkel nodig zijn om een korte periode te overbruggen maar het kan ook zijn dat ze opgroeien in het gezin tot ze op eigen benen kunnen staan.

 

Een gevlucht kind of een gevluchte jongere beleeft een enorm intense periode. Ze hebben een oorlogssituatie meegemaakt en komen in een onbekende wereld terecht. Ook hun ouders hebben ze onderweg of in hun thuisland moeten achterlaten. Dat is heel wat. Nu moeten ze zich integreren in een nieuw gezin met nieuwe regels en nieuwe gewoontes. Dat vraagt tijd en veel geduld.Ook qua godsdienstbeleving zijn er vaak verschillen met het pleeggezin. Voor moslimkinderen is het belangrijk dat ze halal kunnen eten, dat ze misschien een plekje hebben waar ze in alle rust kunnen bidden. Als gezin is het belangrijk dat je openstaat voor deze keuzes en ze aanvoelt als een verruiming van je leven.

 

Gezinnen op de vlucht

Gezinnen met kinderen op de vlucht die in een opvanggezin terechtkunnen, hebben al een erkend statuut als vluchteling of een subsidiaire bescherming als oorlogsvluchteling. Dat betekent dat ze hun asielprocedure achter de rug hebben en weten dat ze in Vlaanderen mogen blijven. Bij een statuut als vluchteling is dat voor onbeperkte tijd, bij een subsidiair beschermingsstatuut voor een periode van een jaar, dat steeds verlengd kan worden. Gezinnen hebben vanaf het moment dat ze te horen krijgen dat ze in ons land mogen blijven, twee maanden de tijd om een eigen woning te vinden vanuit een opvangcentrum. In de praktijk merken we dat die termijn vaak onhaalbaar is om een goed vervolg voor te bereiden. Wanneer gezinnen na die twee maanden nog geen eigen stekje gevonden hebben, kan een opvanggezin een tijdelijke oplossing bieden. Tot ze, na verloop van tijd en eventueel dankzij de hulp van hun opvanggezin, een woning hebben gevonden en ze het volgende hoofdstuk van hun nieuwe leven kunnen schrijven.

Een gevlucht gezin heeft heel wat meegemaakt. Ze hebben hun hele hebben en houden achtergelaten en zijn ontredderd begonnen aan een zware tocht. Nu proberen ze hun leven opnieuw op te bouwen, in een onbekende wereld. Ze kennen de taal niet en hebben andere wetten en gewoontes. Dat zorgt voor heel wat onzekerheden. Als opvanggezin is het belangrijk dat je een luisterend oor kan bieden en samen, in de mate van het mogelijke, helpt om het gevluchte gezin opnieuw op eigen benen te laten staan. Ook qua gezinsleven zijn er vaak verschillen met het opvanggezin. Misschien vullen ze de opvoeding van hun kinderen anders in dan in jouw gezin. De beleving van hun geloof kan er helemaal anders uitzien en centraal staan in het alledaagse leven. Als gezin is het belangrijk dat je openstaat voor deze keuzes en ze aanvoelt als een verruiming van je leven.

 

Vluchtelingen met een beperking of psychische problematiek

Onder de vele vluchtelingen die ons land bereiken zijn ook mensen met een handicap of een psychische problematiek. Zij zijn zo mogelijk nog kwetsbaarder dan vele andere vluchtelingen en hebben hulp en ondersteuning nodig om hun leven verder vorm te geven. Volwassen vluchtelingen met een beperking of psychische problematiek die in je gezin kunnen wonen, hebben een erkend statuut als vluchteling of een subsidiaire bescherming als oorlogsvluchteling. Dat betekent dat hun asielaanvraag is afgerond en ze weten dat ze hier mogen blijven wonen. Bij een statuut als vluchteling is dat voor onbeperkte tijd, bij een subsidiair beschermingsstatuut voor een periode van een jaar, steeds verlengbaar.

Zodra iemand te horen krijgt dat hij of zij in ons land mag blijven, heeft hij of zij twee maanden tijd om een eigen woning te vinden vanuit het opvangcentrum. Veel volwassen vluchtelingen met een handicap of psychische problematiek slagen er niet in om op zo’n korte termijn zelfstandig een woning te zoeken. Een gastgezin kan dan een tijdelijke oplossing zijn tot er wel een geschikte woning gevonden is. Andere volwassen vluchtelingen met een handicap of psychische problematiek zijn te beperkt om ooit zelfstandig te wonen. Zij zijn op zoek naar een gastgezin waar ze langdurig kunnen verblijven en een fijne thuis vinden. Nog andere volwassen vluchtelingen met een beperking of psychische problematiek vinden een plekje in een voorziening maar vinden het fijn om af en toe de gezelligheid van een gezin mee te maken. Kortom, de duur, doelstelling en het perspectief van het verblijf kan sterk verschillen.

Volwassen vluchtelingen met een beperking of een psychische problematiek hebben heel wat meegemaakt. Ze komen uit een oorlogssituatie en zijn in een onbekende wereld gestrand. Door hun beperking is het vaak nog moeilijker om om te gaan met de cultuurverschillen en zich te integreren in een nieuw gezin met nieuwe regels en nieuwe gewoontes. Dat vraagt tijd en veel geduld. Ook qua godsdienstbeleving zijn er vaak verschillen met het gastgezin. Voor moslims is het belangrijk dat ze halal kunnen eten, dat ze misschien een plekje hebben waar ze in alle rust kunnen bidden. Als gezin is het belangrijk dat je openstaat voor deze keuzes en ze aanvoelt als een verruiming van je leven.