Pleeggezinnen aan het woord

 

In Vlaanderen zijn er meer dan 4.000 pleeggezinnen die een kind opvangen of gastgezinnen waar een meerderjarige met een beperking terecht kan. Zij schrijven samen met hun pleegkind of pleeggast aan een uniek en boeiend verhaal. Vaak met moeilijkheden en grenzen. Maar even vaak ook met ervaringen die het leven van een pleegkind of pleeggast, pleegbroer of pleegzus, pleegmoeder of pleegvader verrijken. 

 

Vincent, 38 jaar

Crisisopvang is echt ons ding. Je moet snel reageren, flexibel zijn, om kunnen met het onverwachte. Daar houden mijn vrouw en ik wel van. Het geeft ons leven een plezante dynamiek. En tussen 2 kindjes door krijgen we tijd om op ons plooi te komen. Wij geven aan wanneer we er weer klaar voor zijn. Toch is het niet altijd evident want crisisopvang is vooral loslaten. Er komt een kindje bij je aanwaaien, je vangt dat op, krijgt een band en na een paar weken vertrekt dat weer. Maar je wordt daar beter en beter in. En vooral, je weet dat je een even veilige haven was voor een kindje op een woelige zee. Daar doen we het voor.

Kathleen, 30 jaar

We hebben 2 pleegkinderen: Annick en Yves, zus en broer. Het is een langdurige plaatsing.  Dat wil zeggen dat er weinig kans is dat ze ooit weer naar huis kunnen. Mama en papa zijn wel erg betrokken bij de opvoeding. In het begin vond ik dat lastig omdat ik rekening met hen moest houden en ze heel andere ideeën hadden over van alles en nog wat. Intussen zie ik hoe belangrijk zij zijn voor Annick en Yves en hoe graag zij elkaar zien. Op hun eigen manier. En mama en papa zien ook dat Annick en Yves bij ons kansen krijgen die zij hen nooit hadden kunnen geven. En zo respecteren we elkaar, ook al vinden we het allemaal soms heel lastig.   

Rudi, 58 jaar

Hoe gaat dat als je trouwt? Je droomt van een gezin, je fantaseert samen hoeveel kindjes je wilt… En dan blijkt dat er geen kindjes zullen komen. Dus gingen we op zoek naar alternatieven. We kozen voor pleegzorg. Momenteel hebben we 4 pleegkinderen maar in totaal hebben we al onderdak geboden aan 21 kinderen! Sommigen blijven een paar weken, anderen een paar jaar en Seppe en Stijn zullen blijven tot ze volwassen zijn. Dat we geen eigen kinderen hebben, blijft gevoelig maar tegelijk heeft dat gemis ons leven zoveel zin gegeven. 

Carmen, 34 jaar

Mijn zus was altijd al een felle en ze heeft nog altijd geen rust gevonden. Een kind opvoeden was dan ook niet echt haar ding. Mijn vriendin en ik vingen Valerie regelmatig op en die opvang werd vaker en langer. Op de duur zat ze meer bij ons dan bij haar mama. Toen hebben we mijn zus voorzichtig gevraagd of Valerie voltijds bij ons kon wonen. Dat gaf haar meer structuur en duidelijkheid, vonden we. Mijn zus steigerde maar na een paar dagen bedenktijd stemde ze in. We stapten naar een dienst voor pleegzorg en samen met onze begeleidster hebben we duidelijke afspraken gemaakt. Valerie woont nu 5 jaar bij ons en ik denk dat iedereen tevreden is met de situatie zoals ze is.

Patricia, 50 jaar

Mijn zoon zei me onlangs: mama, je hebt me nooit gevraagd of ik een pleegbroer wilde omdat ik te klein was en misschien maar goed ook. Ik had nooit ja gezegd maar nu ben ik heel blij dat hij er is. Dat deed deugd. Want je kunt als ouder wel achter pleegzorg staan maar wat zal de impact zijn op je kinderen? Zoveel jaar later kunnen we stellen dat het voor iedereen verrijkend was. Ik denk echt dat mijn kinderen wijzer en milder geworden zijn dankzij hun pleegbroer.