Gastgezinnen aan het woord

 

In Vlaanderen zijn er meer dan 4000 pleeggezinnen die een kind opvangen of gastgezinnen waar een meerderjarige met een beperking of een psychiatrische achtergrond terecht kan. Zij schrijven samen met hun pleegkind of pleeggast aan een uniek en boeiend verhaal. Vaak met moeilijkheden en grenzen. Maar even vaak ook met ervaringen die het leven van een pleeggast of een gastgezin verrijken. 

 

Myriam, 62 jaar

Zorgen voor je zus met een handicap… We wisten niet dat dat ook pleegzorg was. Muriël woonde al 4 jaar bij ons toen we daar achter kwamen. Intussen zijn we 2 jaar officieel gastgezin voor Muriël. Op zich verandert er niet zoveel maar we krijgen nu een onkostenvergoeding en vooral, er is een pleegzorgbegeleidster die ons helpt met de administratie en die ons ondersteunt. Zo zocht ze voor ons een oplossing toen we eens een weekje op vakantie wilden.

Stephanie, 47 jaar

Marlies (25) is net een eigen kind. Ze woont al sinds haar 5 jaar bij ons. Door haar mentale handicap is het niet zeker of ze ooit alleen kan wonen. Dus mag ze bij ons blijven. Echt samenwonen zagen we niet meer zitten. Wij wilden terug meer vrijheid en voor Marlies is het goed om wat zelfstandigheid te krijgen. Daarom hebben we de beneden verbouwd tot een studio. Ik leer haar koken en help haar met de was en het onderhoud van haar studio. Misschien zet ze ooit de stap naar zelfstandig wonen maar op deze manier kunnen we nog jaren verder, wat mij betreft.

Walter, 50 jaar

Toen vake overleed, bleek algauw dat moeke niet alleen thuis kon blijven wonen met Koen, mijn gehandicapte broer. Mama is naar een rusthuis verhuisd en Koen ging naar een goeie voorziening. Maar hij vond er zijn draai niet. Hij was er zo ongelukkig. Wat wil je, hij had altijd bij moeke en vake gewoond en dan ineens in een groep. Mijn vrouw en ik hebben toen bekeken of hij bij ons kon komen wonen. Koen woont nu al 12 jaar bij ons en het loopt goed. Veel beter dan we gedacht hadden.

Amy, 36 jaar

Vroeger woonde mijn opa bij ons in. Ik vond dat gezellig. Toen ik mij informeerde over pleegzorg ontdekte ik dat je je huis ook kunt openstellen voor een volwassene met een handicap. Dat prikkelde ons. Nu zijn we logeergezin voor Frank, een man van 72 die in een voorziening woont. Hij heeft geen familie meer. Hij komt ongeveer 1 keer per maand een weekend naar ons. En hij is erbij op alle feestdagen. Voltijdse opvang was te intensief voor ons maar we zijn blij met deze formule. Die is echt op onze maat. En de kinderen vinden Frank ook geweldig!

Veelgestelde vragen

Kan iedereen pleegouder of pleeggezin worden?

Wettelijk gezien zijn er maar weinig minimumvoorwaarden om pleegouder te worden. Pleegouders moeten meerderjarig zijn en een getuigschrift van goed gedrag voorleggen dat niet bezwarend is voor pleegzorg. Pleegzorg laat kandidaat-pleegouders wel een selectieprocedure volgen. hierin wordt nagegaan of zij geschikte pleegouders zouden zijn.

Ik ben alleenstaand/niet getrouwd/holebi/… kan ik pleegouder worden?

Ja, in principe kan dat. De gezinssituatie van een kandidaat-pleegouder op zich is geen criterium voor pleegzorg. Wat telt is dat je een kind structuur, warmte en veiligheid kan bieden.

Kan ik een persoon uit mijn familie of omgeving opvangen?

Ja. In bijna de helft van de pleegzorgsituaties zijn de pleegouders trouwens familieleden of kennissen van pleegkinderen of pleeggasten.

Moet ik een opleiding volgen om pleegouder te worden?

Je dient een selectieprocedure te volgen om na te gaan of je geschikt zou zijn als pleegouder.

Is pleegzorg een verrijking voor mijn kinderen?

Pleegzorg betekent in ieder geval dat je eigen kinderen leren omgaan met kinderen die anders zijn opgegroeid dan zijzelf. Op termijn leren hun eigen situatie en de mogelijkheden die ze daaruit putten waarderen. Ze leren in het algemeen begrip opbrengen voor mensen die het moeilijker hebben.